Karanlik dehlizlerin bir kösesinde küçük bir grup, yorgun gözleriyle etrafi gözleyip dinlenmeye çalisiyorlardi. Az önce yaptiklari savasin izleri her yerdeydi, öldürdükleri yaratiklarin yanmis ve parçalanmis cesetleri ve kan gölcükleri etrafi kaplamisti. Duvarlar isten simsiyah olmus, içerisi kasvetli bir havaya bürünmüstü. Duman ve kokudan zor nefes aliyorlardi. Rahip gruptakilerin yaralar ini sarip kalan son gücüyle onlari iyilestirmeye çalisiyordu. Baslarindan buraya gelene kadar nice savaslar geçmis ve kader onlara nice hazinelerin kapisini açmisti. Bunlara ulasabilmek hiçte kolay degildi. Akil ve kurnazligin yetmedigi yerde keskin kiliçlarini ve güçlü büyülerini kullanarak her türlü zorlugun üstesinden gelmislerdi. Büyüleri neredeyse kalmamis, silahlari ve zirhlari hasar görmüstü. Dinlenirken strateji belirlemeye ve silahlarini onarmaya çalisiyorlardi, yorgun gerçekten yorgunlardi. Hazine odasiyla aralarinda bir kapi vardi yalnizca ama içeriden gelen sesler; dehset verici yaratik sesleri tüylerini diken-diken ediyordu. Bu hazine hayallerinde bile göremeyecekleri bir zenginligin anahtariydi. Ve ölümün kokusunu hiç bu kadar derinden hissetmemislerdi. Birçok yaratikla bas etmislerdi ama içeridekilerin ne yada kaç tane olduklari hakkinda hiçbir fikirleri yoktu. Yorgundular, yaraliydilar ve silahlari kötü durumdaydi. Sik-sik siddetli tartismalar oluyordu aralarinda. Sonunda karar alinmisti hazineyi alana kadar geri dönmek vazgeçmek yoktu. Belki de yapacaklari son savas için zirhlar tekrar giyildi, kiliçlar kusanildi, dualar okundu ve heybetli kapi yavas-yavas aralanmaya basladi....                                                                                                

Elvenbow